“Time flies”, of in beter Nederlands, de tijd vliegt!

Ik wilde in augustus 2011 min of meer regelmatig gaan bloggen; aanleiding waren de dramatische gebeurtenissen in en, wat we nu “fake news” zouden noemen, over Libië, een land waar ik nogal wat hele fijne, wel inmiddels geromantiseere jeugdherinneringen aan heb. Maar ik schreef op 20 februari 2015 (!!) mijn recentste blog, “Een jaar geleden alweer ……”; het is tijd voor een volgende blog in de reeks “levensbeschouwingen”.

SCHRIK!

Wilma_coffee_Morana1

Vandaag is het dus op de kop af 5 jaar geleden, 20 februari 2014, dat ik opschrok vanuit mijn werkmodus in mijn kantoorhoek omdat ik een vreemd geluid hoorde. Hoewel “opschrok” ……  

Je kent dat wel; je bent met iets bezig en op de achtergrond gebeurt er iets dat niet normaal is en op de één of andere manier aandacht vraagt. Ik was achter in de woonkamer (met blijvend vrij uitzicht op de achtertuin) bezig de gegevens voor onze belastingaangifte over 2013 te verzamelen; het geluid kwam uit de hal. Alsof een zak zand omviel; geen bonk, maar gedempter. Een wat doffige plof. Achteraf nog vreemder was de stilte daarna; de radio stond als muzikaal behang zachtjes op de achtergrond aan, maar toch “doodse” stilte.

Die stilte haalde mij uit mijn werkmodus.
Hè? Wat hoorde ik niet (meer)? Wilma was kort daarvoor naar boven gegaan om zich om te kleden, er moesten boodschappen gedaan worden, maar dàt geluid was het niet! Nog gekker eigenlijk, de andere daarbij horende geluiden hoorde ik ook niet! Mijn aandacht verschuift weg van werk naar ……, ja waar naar toe?

Weet Wilma wat ik hoorde? Even vragen. Wilma!? Wilmaaaa?! Geen reactie. Oh ja, is zich omkleden, zal ook wel onder de douche staan, maar wacht, ik hoor helemaal niks meer, ook de radio niet ondanks dat die aan stond. Hoeveel tijd zal er inmiddels verstreken zijn? 10 seconden? 15? Halve minuut? Geen idee, maar ik sta op om van onder aan de trap Wilma te vragen wat ik zo net hoorde.

12 Stappen richting hal; zoals altijd staat de deur naar de gang op een kier. Ik trek de deur verder open en ……….. De rest is geschiedenis die mijn leven op z’n kop zette.

Wilma. Gevallen! Gevallen? Onder aan de trap. Geen reactie! Bewusteloos? Paniek slaat toe. Rustig blijven! 112 bellen. Hulp wordt opgeroepen. Instructies van 112 opvolgen. Hulp is onderweg! Buurvrouw “M” met andere telefoon bellen.
Politie is er binnen een paar minuten als eerste.

politie

Bijna gelijktijdig de “first responder” van de brandweer. Reanimatie begint.

first responder

Nog meer politie. Ambulance komt, neemt de reanimatie over.

ambulance

Ook de trauma helikopter is onderweg.

heli

Zus Liesbeth krijgt berichtje van 112 app. Zij staat ineens voor de deur. Dan ineens is ook huisarts “T” er. De dood komt snel erna. DOOD! Plaats delict. Afzetlint. Recherche. Schouwarts. Mannen in witte pakken. Ik ben opeens getuige. Interview. Moeilijke vragen. Hartstilstand. Geen ongeluk. STILTE in mijn hart, mijn hoofd slaat op hol. Maar daar ligt Wilma nog wel. Wat nu? Rustig worden. RUSTIG WORDEN!!

Een week later, 27 februari 2014. De dag na de crematie. Ja, ik ben nog steeds rustig. Automatische piloot. Nou, dat zou nog wel  veranderen! Rouwverwerking is iets geks. Daar zijn geen regels voor, iedereen ervaart dat anders. Elke manier is goed weet ik nu.

Nu 5 jaar verder is het tijd om in (hele) grote stappen de afgelopen 5 jaar de revue te laten passeren. Een soort afsluiting. Mijn laatste blog?

De eerste paar weken ben ik “murw”, door een wringer gehaald; je leeft wel maar of je leeft? Mijn hart slaat, vaak ook wel rustig, maar een emotionele achtbaan is er niks bij. Net als in een gewone achtbaan zit de één rustig om zich heen te kijken en de ander schreeuwt de paniek uit z’n keel. Bij mij losten beiden elkaar in een soms idioot tempo af. Al die tijd geweldige hulp van zus Liesbeth, zonder haar ……

In de maanden die volgden probeerde ik zo goed mogelijk om te gaan met mijn wisselende stemmingen. Elke dag ging het “beter”, terugslagen werden minder in aantal, maar nog niet in heftigheid. Maar ook de heftigheid nam af en hele perioden ging het eigenlijk wel prima. Tot er “niks” gebeurde en er weer een waterval aan tranen kwam. DWEILEN! En dan gebeurt er een tijd ook geen “niks” meer en lijkt alles weer als vanouds. Lijkt! Onder de schone schijn wakkert het door.

Bij het “vanouds” hoorde ook het oppakken van mijn coaching- en advieswerk en hobby’s en aanhalen van contacten met oude bekenden en vrienden; zelfs ook aanknopen van hele fijne, lieve nieuwe vriendschappen, laat ik dat hier zo maar noemen. Regelmatige etentjes. Fijne gesprekken. Uitjes. Zaterdagse koffieronde om over Alfa’s te lullen, wekelijks bezoek aan mijn moeder.

SCHOK!

Zaterdag 20 augustus 2016.

Om 11 uur ben ik zoals altijd bij mijn moeder koffie gaan drinken. ’s-Middags wordt ik thuis om een uur of half 3 door haar gebeld. ONVERSTAANBAAR! Mama heeft zo haar “buien”, maar ik weet het meteen, “dit is mis”; TIA, herseninfarct of zo.

Mama 6jun2018

Zus Liesbeth opgehaald; 20 minuten na mama’s telefoontje zijn wij in Hummelo en hebben wij meteen 112 gebeld. Links verlamd, geen spraak. Ambulance was er in een vloek en een zucht; direct naar het Slingeland-ziekenhuis in Doetinchem waar de diagnose “herseninfarct” werd gesteld. Na het ziekenhuis revalidatie in Den Ooijman, hoe “goed” gaat ze weer worden? En uiteindelijk het “vonnis” “verzorgingshuis”; zelfstandig thuis wonen kan niet meer.

Midden december 2016 verhuist mama naar Rhederhof in Rheden waar wij een fijne woonomgeving voor haar kunnen regelen. Nu, in februari 2019, is zij bijna 89, geestelijk nog volledig “bij”, maar wel linkszijdig verlamd. Dus rolstoel gebonden; met opstaan en slapen gaan, wc-bezoek, wassen, douchen enz. moet zij geholpen worden.

Maar je moeder gun je een ZELFSTANDIGE oude dag! Zeker met zo’n zelfstandig karakter als mijn moeder! In het verlengde hiervan moet natuurlijk het ouderlijk huis verkocht worden, maar Hummelo is blijkbaar geen populaire woonplek; ik snap er niets van. Voorlopig wordt het huis verhuurd. http://tinyurl.com/yxt7rg3f

HÈ?

Februari 2017.

Wat valt daar dan op de deurmat? Pensioenoverzicht! Weet u dat u “vroegpensioen” aan kunt vragen? Eerder dan op uw 67e (augustus 2020)

Ja, dat wist en weet ik, maar ik weet ook “dat is veel te duur”, kost je veel te veel van je “latere” echte pensioen. Waarom weet ik niet, maar ik lees het pensioenoverzicht voor de eerste keer eens echt door. Hé, een linkje naar een rekenapp om een vroegpensioen berekening te doen. Ik hou daar wel van en ja hoor, “klopt geen zak van”. Veel te hoog bedrag voor als je eerder met pensioen gaat! Maar, je kon ook een berichtje sturen om een officiële berekening te laten maken, dat dus gedaan.

2 dagen later een mailtje in mijn in-box met precies dezelfde (volgens mij foute!) berekening. Dus maar even gebeld om toelichting te vragen wat een week later uitdraaide op een gratis (!!) pensioenadviesgesprek met een specialist van het PME. Daar kreeg ik precies dezelfde berekening voorgeschoteld. Door te draaien aan wat knoppen kon je e.e.a. zo finetunen dat ik eerder met (pre)pensioen kon gaan en voor en na mijn AOW leeftijd hetzelfde bedrag netto zou krijgen. En dat bedrag was zo aantrekkelijk! Dat kon ik niet laten lopen! Eindelijk wist ik waarom ik mij 25 jaar lang krom heb betaald aan pensioenpremies!

Uiteindelijk ben ik op 1 september 2017 met prepensioen gegaan en ga ik in december dit jaar (2019) met AOW en verandert mijn prepensioen in pensioen.

WEL “NORMAAL”

Wel “normaal” op mijn leeftijd gedurende de afgelopen 5 jaar is dat je op min of meer natuurlijke wijze afscheid moet nemen van de vorige generatie. Onze familie is niet echt groot, maar de “spoeling” wordt dun. Broers, zussen (ooms en tantes) en vrienden van mijn ouders (die je ook vaak oom en tante noemde) overlijden; tante G en oom P, tante I, “tante” A en “oom” P om er een paar te noemen. Het afscheid nemen gaat nooit op de automatische piloot, het zijn ten slotte mensen die je je hele leven al kent! Net als hun kinderen een soort broers en zussen van andere ouders zijn; een heel leven herinneringen.

Wat ook normaal is, is dat de rol van de verschillende personen in je omgeving wijzigt. Als de meest opmerkelijke wijziging ervaar ik de rolwisseling tussen de oudere en de jongere generatie. Is het in de eerste levensfase de “oudere” generatie die de “jongere” generatie verzorgt en opvoed, in de later levensfase verzorgt de jongere generatie de oudere. Behalve de constatering van het feit is het ook het gevoel dat je daarbij hebt confronterend. Met name dat de zelfstandigheid om zelf te bepalen wanneer, waarom en wat je doet je als zand door de vingers wegglijdt; dat anderen die “macht” over je krijgen. Dat doet je nadenken over “als” en “wanneer” je dat zelf zou treffen en wat je dan zou willen dat ……

Eén aspect van die rolwisseling is dat het langzaamaan inzinkt dat “ze” je steeds vaker met “meneer” aanspreken waar ze “ouwe l**” bedoelen. En dat waar jouw mening vroeger belangrijk en  in de werkomgeving (helaas) vaak dwingend was, je nu minder om die mening gevraagd wordt. En dat er wel naar jouw gevraagde en ongevraagde adviezen geluisterd wordt maar dat het je opvalt dat “ze” gewoon hun eigen beslissing nemen en dat ik dan steeds vaker denk “waarom vraag je me dan”. Juist, ik wordt of ben al een “ouwe l**” Maar dat went (nog) niet!!

WAT NU?

Tsja. Voorspellen is moeilijk, zeker als het de toekomst betreft!

In de loop van de tijd veranderen prioriteiten. Ik merk ook dat ik veel scherper reageer op wat ik in de samenleving als onrecht ervaar. Dat ik persoonlijke relaties steeds belangrijker vind. Dat ik in mijn werkzame bestaan veel minder behoefte had aan vrienden, familie en kennissen om mij heen; ik was blij als ik af en toe van dat “gedoe met mensen” af was en dus zocht ik in mijn vrije tijd geen mensen op, maar rust. Nu ik “alleen” ben voel ik me nooit eenzaam; vooralsnog is het geen “alleen is maar alleen” gevoel maar ik merk wel dat ik bezoek aan of van vrienden, familie en kennissen veel meer ben gaan waarderen en het zelfs af en toe opzoek; ik hoop dat dit wederzijds is.

Tassendag_Wassenaar_2019.01.13_2

Ook de strekking van één van de laatste dingen die mijn vader tegen mij zei “hou de familie bij elkaar” begint nu in te zinken; daar heb ik nooit zo veel aandacht aan besteed maar nu we van de vorige generatie “Tassen-kant” afscheid hebben genomen, ben ik ineens de “familie-oudste”. Gek gevoel, wat moet ik daar precies mee? Pas geleden hebben we de “Tassen-dag” in een nieuwe vorm meegemaakt; “vroeger” 3 generaties bijna voltallig aanwezig, nu alleen mijn eigen generatie neven en nichten en zus.Was leuk, en waarschijnlijk het begin van een nieuwe serie. “Portugal” staat al met potlood in de agenda!

MyHeritageLogo

In het verlengde van deze nostalgie ben ik eind 2018 begonnen met de familiestamboom. Met behulp van MyHeritage.com ben ik begonnen bij mijn opa Gé Tas (1891-1954); Johan Cruyff al zei “elk voordeel, heeft zijn nadeel”; dat geldt ook voor My Heritage,een prachtig softwarepakket dat gebruik maakt van werledwijde databases van archieven en op basis daarvan en jouw eigen input “matches” gaat zoeken. En dat zijn er veel …….. Ik ben nu al terug tot 1460 bij Claes Tas. En hoe groter je eigen stamboom wordt, hoe meer matches je ook weer van andere stambomen krijgt. Kortom, de Mormonen, die aan de basis van deze software liggen, hebben prima werk geleverd maar houden mij ook geregeld uit bed!!

Ook woon ik nu al ruim 28 jaar op dezelfde plek in Doesburg. In een te groot maar wel erg vrij gelegen, fijn en inmiddels erg “groen” huis.

Boxer Boef is nu echt oud aan het worden, kat Schooier is in de bloei van haar leven. “Wij” hadden altijd het plan om het huis bij mijn pensionering te verkopen, geen “nieuwe” hond meer te nemen, kleiner te gaan wonen en te gaan en staan waar onze zin ons bracht. Of dat nu voor een dag, een week, een maand of nog langer zou zijn, “who cares”!? Vrijheid!

Ik neig ernaar om dit in mijn eentje (??) toch voor zo’n groot mogelijk deel maar te gaan doen; ik heb me inmiddels ingeschreven als geïnteresseerde voor een appartement in het project “Sluyswachter” in Doesburg. Alternatief is een huur (of koop) appartement aan de IJsselkade. http://tinyurl.com/yyo5wvgk

Sluyswachter

Zo, jullie zijn “bij”!

Advertenties

Een jaar geleden alweer …..

20 februari 2014, een jaar geleden. Ik denk dat ik vandaag maar even oversla. Of, althans, zo voel ik me.

Wilma_coffee_Morana1

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik sta me er op voor redelijk nuchter en georganiseerd door het leven te gaan. Alleen toen “mijn Wilma” vandaag precies een jaar geleden plotseling overleed was alle nuchterheid en georganiseerdheid even weg. Achteraf op mijzelf in die week terugkijkende zie ik iemand die nog steeds de touwtjes in handen wilde hebben, waar nodig en/of mogelijk wilde sturen, regie voeren, het voor het vertellen willen hebben; blijkbaar zit dat er nogal diep ingeslepen.

In het jaar daarna heb ik een aantal keren mijn wel en wee gedeeld op mijn blog en op Facebook. Een jaar dat ik met ups en downs heb beleefd, een jaar waarin heel veel al weer een plaatsje heeft gekregen, een jaar ook waar plaats gemaakt is voor nieuwe dingen. Ook een jaar waarin ik alles voor het eerst sinds 35 jaar zonder Wilma meemaakte, een jaar waarin ik alle gesprekken die Wilma en ik gehad hebben over “als” in de praktijk heb gebracht. Persoonlijke zaken zoals “niet bij de pakken neer gaan zitten”, “je hoeft voor mij niet alleen te blijven”, “jezelf blijven”. Maar vooral bij zaken die mij niet persoonlijk direct raakten stelde ik mijzelf de vraag “wat zou Wilma zeggen/denken”.

Maar ook  zaken die altijd 100% Wilma’s “territorium” waren, waar we samen eigenlijk zelden over spraken, die een vanzelfsprekendheid waren. Hoe doe je wat bij verjaardagen? Wie een kaartje, wie een bloemetje, wie een belletje? Wie krijgt er een kerstkaart en vooral, wie niet! Aan welke collecte geef je en zo ja hoeveel? Wie nodig je hoe uit voor je verjaardag? Welke boodschappen moeten er komen. Enz. enz.

Eerlijk? Ik heb geen idee hoe dat werkte; dat was bij Wilma in prima handen.

Inmiddels ben ik wel wat wijzer op dit gebied, maar mijn hobby is het niet!

Een jaar ook waarin je leven door gaat, je dingen tegenkomt die je samen met Wilma zelfs in die 35 jaar nog niet eerder hebt meegemaakt; je bent bijna helemaal op jezelf aangewezen, hoe lief mijn omgeving mij nog steeds steunt. Een jaar waarin je zakelijk en privé nieuwe mensen leert kennen zonder dat je met een vertrouwd iemand kan “spiegelen”. Nu waren Wilma en ik het op dit gebied vaak eens en vertrouw ik er nu op dat ik eerlijk ben en blijf tegenover die mensen en mijzelf bij het vellen van een mening over hen.

Ook een jaar waarin verdriet verdreven wordt door fijne herinneringen, de rouwperiode niet meer als rouwperiode voelt maar als “verder gaan”, het “gaat wel” steeds vaker vervangen wordt door “ik heb gelachen zonder me schuldig te voelen”. Een jaar waarin je herinneringen een permanent plaatsje geeft, je foto’s zonder tranen terug kan zien en je ruimte maakt voor nieuwe ervaringen.

Ik voel en ervaar het als een “schakel”jaar, een jaar tussen “toen” en de toekomst dat ik nu heb afgesloten. Ik vertrouw er op dat ik een toekomst kan bouwen op de fundaties van het “toen” waarbij de toekomst nog heel lang het “heden” zal zijn waar ik nog lang van kan en mag genieten.

Ik nodig iedereen, en een paar mensen in het bijzonder, uit om deel van mijn toekomst te zijn!

2015

2014-2015a

Tsja, dat was dan 2015.

Zowel op Facebook als op mijn WordPress blog heb ik mijn bespiegelingen op 2014 en 2e kerstdag gegeven en daarin door laten schemeren dat ik het al nooit zo op “die dagen” had en nu i.v.m. het overlijden van Wilma nog minder.

Heel lief werd er op velerlei manieren en van allerlei kanten aan mij getrokken om toch vooral niet in m’n eentje te gaan zitten niksen, maar dat ik mijn gedachten moest verzetten en me bij de één of andere activiteit aan moest sluiten.

Ik heb daar behoudens 2e kerstdag niet aan toegegeven en 2e kerstdag heeft me bevestigd dat dit een goede keuze was.

Wellicht ben ik te gevoelig, heb ik te lange tenen, maar ik weet nu weer waarom Wilma en ik “ooit” de keuze gemaakt hebben om met Kerstmis op vakantie te gaan naar Lanzarote.

Was het dan allemaal kommer en kwel?

NEE!

2e Kerstdag was terugkijkend eigenlijk best wel gezellig als ik een paar “incidenten” vergeet (vergeef?); GEDAAN!

Op de overige dagen en tijdens de jaarwisseling heb ik een paar “aanlopers” over de vloer gehad en daarmee normaal en gezellig verkeerd. Plezierig boodschappen gedaan, vrij veel media-actief geweest, zakelijke en persoonlijke administraties voor 2015 ingericht, op TV de diverse nieuws- en muziekjaaroverzichten gevolgd, de verschillende oudejaarsconferences bekeken die alleen minder dan voorheen een glimlach op mijn gezicht toverden (bulderen was er niet bij).

Heel vreemd was dat mijn “nuchtere ik” nogal licht geraakt was en emotioneel werd bij de meest vreemde en onverwachte aangelegenheden; het kwam goed uit dat ik veelal alleen was, hoefde ik niks uit te leggen, kon ik me lekker laten gaan.

Hoe gaat het nu verder?

Zo langzamerhand heb ik alle bijzondere gelegenheden al een keer zonder Wilma meegemaakt; 20 februari is het immers al bijna een jaar geleden. Een jaar dat voorbij is gevlogen en tegelijkertijd maar niet opschoot.

Ik weet dat ik verder moet en dat de toekomst niet in de schaduw van het verleden hoeft te staan. Ik kan van mijzelf niet verwachten dat in een jaar bijna 35 jaar lief en leed met Wilma samen verdwenen is; integendeel, de voor het overgrote deel heel fijne herinneringen zal ik blijven koesteren. Desondanks gaat mijn leven verder, zal ik mensen ontmoeten die Wilma nooit gekend hebben, mensen waar je mee bevriend raakt en waar het voor hen en mij onredelijk en oneerlijk zou zijn om de ontwikkeling van die vriendschappen in de schaduw van mijn herinneringen met en aan Wilma te laten staan.

2015?

Ik ga ervoor!!

Tweede kerstdag

Al jaren, decennia zelfs, heb ik op vele manieren verhinderd de kerstdagen met familie door te moeten brengen. Hoofdreden is/was dat dit jarenlang één van de weinige vrije dagen waren die ik had en ik dan geen ”verplichtingen” wilde hebben.
Gewoon “vrij” willen zijn dus.
Het kwam mooi uit dat Wilma soortgelijke gedachten over Kerstmis had. Daarbij kwam dat de enkele keer dat we dan wel “toegaven” aan de verzoeken om kerst in familiekring door te brengen voor ons de verwachte verplichtingen (of verplichte verwachtingen??) als een last op onze schouders drukten en we telkens blij waren weer thuis te zijn.

Nu was 2014 een vreemd jaar dus heb ik schoorvoetend “ja” gezegd toen gevraagd werd 2e kerstdag met de familie door te brengen.
Ik had nog niet ja gezegd of ik zat er helemaal aan vast; ik heb het grootste huis, dan kunnen we het mooi bij jou houden! Er werd wel meteen aan toegevoegd dat ik nergens naar om hoefde te kijken, alles werd geregeld.
Catering van de Doesburgse middenstand en zus Liesbeth zou zorgen dat het huis “spic en span” zou zijn. Tegen beiden had ik geen bezwaar!

Hoe is het gegaan?
Nou, eigenlijk viel het best wel mee.
Liesbeth had geen woord te veel gezegd. Op 1e kerstdag (!!) heeft ze (bijna) het hele huis “gekuist”. Zelfs de plintenladder werd van zolder gehaald met als gevolg dat Boef nu niet vanuit de woonkamer de tuin in mag, maar via de garage; die vieze poten ….
De catering van De Worstepinne was zoals altijd prima in orde; van alles wat en meer dan genoeg. Zelf had ik nog wat details toegevoegd van Delikasa; viel ook in goede aarde (natuurlijk).

Verder zat de stemming er goed in en sjoelen blijft een leuk tijdverdrijf (mits je een goede glasverzekering hebt….).

Al met al viel het dus erg mee; ik heb een jaar om na te denken over wat ik volgend jaar op de onvermijdelijke “wat doe jij met kerst” vraag ga antwoorden.

Dank jullie wel!!


Nu dit voor mij heel bijzondere jaar waarin Wilma is overleden bijna voorbij is, wil ik allen die
mij geholpen en getroost hebben,
mij een uithuilschouder hebben geboden,
mij gebeld, gemaild en / of geschreven hebben,
aan mij hebben gedacht,
mij onder de armen hebben genomen,
met mij gehuild hebben,
mij vermaand hebben,
maar zeker ook die
mij gezellige momenten hebben geboden,
met mij tot tranen toe gelachen hebben,
die lekker mee uit eten zijn geweest
heel, heel erg hartelijk danken.

Zonder jullie hulp en betrokkenheid was het verlies van Wilma veel moeilijker te verwerken geweest. Ik ben zo af en toe op de meest onverwachte momenten en om vaak onduidelijke redenen nog steeds van slag, maar alles heeft inmiddels wel z’n plek gevonden. “Het slijt met de tijd” zeggen ze wel eens en dat klopt ook wel.

In deze letterlijk donkere tijden van het jaar wordt het jaar traditioneel met Kerstmis in familiekring afgesloten; de meesten van jullie weten dat dit mij nooit zo heeft kunnen boeien en dat Wilma en ik dat het liefste in onze eigen privékring doorbrachten en bij voorkeur op Lanzarote. Desondanks kijk ik dit jaar uit naar de viering van Kerstmis in wat bredere familiekring.

Volgende week luiden we 2014 uit en 2015 in met de viering van Oud & Nieuw.
Ik kijk erg uit naar 2015 en hoop daarin samen met jullie het recente verleden een definitieve plek te kunnen geven, nieuwe contacten op te doen en bestaande contacten te bestendigen en verder uit te diepen.

Ik wens jullie allemaal een heel Prettig Kerstfeest, een veilige Oud & Nieuw viering en een voorspoedig en vooral een gezond 2015 toe.

Gert-Jan

Hoe gaat het met je?


“Hoe gaat het met je?” is na verlies van je partner een regelmatig gestelde vraag. Hoe gaat het met je?

Ja, hoe gaat het met me?
Hoe gaat het met me?

Elke keer als die vraag gesteld wordt moet ik nadenken; het gaat namelijk heel wisselend.
En, wie stelt de vraag? Is dat iemand die mijn situatie kent of is het een vraag uit beleefdheid?
En, is de vraag in relatie tot het overlijden van Wilma op 20 februari, of tot mijn beknelde zenuw die mij al geruime tijd veel minder mobiel maakt en daarmee afhankelijk van zus, buren en kennissen bij bijvoorbeeld het boodschappen doen, schoonhouden van het huis, grasmaaien enz.?
En, wil ik zielig doen of juist sterk over komen?

Nadat zo’n vraag gesteld is flitsen al die overwegingen door mijn hoofd. Maar ik wil ook geen ongemakkelijke pauze laten vallen, een pauze die vaak door een vragensteller ingevuld wordt met een sub-vraag of opmerking.
En dat wil ik niet!

Waarom niet?
Daar heb ik lang over nagedacht!
Wat ik gemerkt heb is dat waar ik “vroeger” de stabiliteit zelve was, ik nu door de meest vreemde en eigenlijk onbeduidende beelden, geluiden, vragen enz. uit mijn “in-control-modus” val. Soms tot (meer dan) huilen aan toe, zoals nu ik deze letters typ. En ik ben een man, dus dat wil ik controleren en alleen in heel beperkte kring tonen, of liever helemaal niet. Niet “in-control” zijn lijkt niet sterk, zwak zo je wilt. En dat ben ik niet! Ik ben sterk, alleen zit het even tegen!

Ik heb me de afgelopen maanden dan ook aangeleerd om niet te lang over het waarom van de vraag na te denken, maar snel en eerlijk te zeggen hoe het met me gaat.
Als een soort elevator-pitch komt er dan iets uit als “Ik begin een beetje vrede te krijgen met de situatie, soms is het moeilijk, maar ik kan er steeds beter mee omgaan. Ik heb 35 jaar overwegend hele fijne herinneringen die ik met me mee draag, alleen jammer dat ik wat last heb van een beknelde zenuw. En het leuke werk en de “beesten” zijn een fijne afleiding.”

Zo gaat het dus met me!

Bedankt !

wil&rozen1

Lieve mensen,

Vandaag zou Wilma 56 geworden zijn, een mooie gelegenheid iedereen te bedanken voor de steun die ik heb ervaren na haar overlijden op 20 februari.
Wilma en ik hebben (bijna) 35 geweldige jaren met elkaar gehad; ik wens iedereen net zo’n fijne relatie toe. Wij hebben gelukkig wel over ons “afscheid” gesproken; als Wilma of ik “achter” zouden blijven, zouden we niet bij de pakken neer gaan zitten maar verder gaan in de geest van onze lange tijd samen.

Nu bijna twee maanden geleden hebben we, zoals Wilma het wilde, “klein, simpel, zonder veel gedoe en vooral met niet te veel volk” in beperkte kring op 26 februari afscheid van haar leven genomen. Ik hoop dat, waar Wilma nu ook wel of niet is en ik “hier”, wij nu apart van elkaar net zo’n mooie tijd blijven hebben als we al die jaren samen hebben gehad.

De directe steun van nabije familie, lieve buren en huisarts meteen bij en na Wilma’s plotselinge overlijden heeft mij erg geholpen. Ook verwerk ik veel door het “van me af te schrijven”, onder andere op mijn blog https://gertjantas.wordpress.com/
Daar bovenop de vele kaartjes, telefoontjes, mailtjes, Facebook- en Twitter-berichtjes, bloemen en, niet te vergeten, de bezoeken aan huis.

Daar wil ik iedereen heel, heel hartelijk voor danken!

De tijd vliegt ………

Of, zoals het Engelse gezegde luidt: “Time flies, when you’re having fun”.

Het is nu ruim een maand geleden dat Wilma is overleden, maar ik kan je nu uit eigen ervaring zeggen hoe ik dit spreekwoord heb ervaren.

JA, “time flies” maar NEE, ik heb geen “fun”.

Met name in de stille momenten in huis, die we vroeger natuurlijk ook hadden, blijven nu stil. In een opwelling iets tegen de in stilte aanwezige partner zeggen resulteert nu in niks anders dan in een zich vervolgende stilte. Daar kunnen boxer Boef en de katten Japie en Schooier, noch radio of TV niets aan veranderen. Stilte die feitelijk geen stilte is maar een verzameling van een heleboel “achtergrondgeluiden”. De laatste weken hebben we eigenlijk prachtig weer gehad, de tuindeuren vaak wijd open. Tsjilpende vogels, in de verte voorbijvarende schepen, overvliegende vliegtuigen en langsrijdende treinen, spelende kinderen, verkeersgeluiden, de vuilniswagen. Het “leven” trekt voor je neus lans, maar de dood zit in je hoofd.
Ja, ik heb mee gekregen dat het redelijk mooi weer was, ja, ik heb de tsjilpende vogels en spelende kinderen gehoord, maar nee, ik heb het niet “mee” gekregen.

In de bovenkamer heerst bij mij nog een soort van chaos. Ik heb ooit een tegeltje gehad met de wijsheid “Een intellectueel houdt orde, een genie beheerst de chaos.” Welnu, en voor velen geen nieuws, ik ben geen genie!
Voor 20 februari was creatief denken één van mijn USP’s (Unique Selling Points). Kom bij me met een probleem, je vertrekt met een snelle, goede en vooral creatieve oplossing.
Nu ben ik al tevreden dat ik weet dat 1+1 2 is, maar hoe ik daar “vroeger” 2½ of 3 van maakte, ik zou het nu even niet weten.

Is de laatste maand dan alleen maar kommer en kwel geweest?
Nee! Gelukkig niet.
Tussen het overlijden van Wilma en haar crematie in beperkte kring was er meer dan genoeg te doen. Ook heel veel steun gevende, hartverwarmende telefoontjes, kaartjes, bloemen, huisbezoeken. Dat flauwt natuurlijk af, maar nog steeds krijg ik lieve reacties. Vaak ook uit onverwachte hoek en ook vaak van mensen die je al heel lang niet had gezien. Echt een geweldige steun.
Waar ik eigenlijk wel tegenop zag was het telkens weer (moeten) vertellen; maar ik heb nu zelf ervaren dat dat echt helpt. De scherpe, puur emotionele kantjes gaan er vanaf, je kan het verhaal nu wat nuchterder vertellen zonder dat je gevoel daar makkelijker over doet!

Waar Wilma en ik redelijk goed van elkaar wisten wat te doen na ons overlijden, hebben we eigenlijk nooit stilgestaan bij al die pragmatische kanten van de dood. Wie informeer je? Welke instanties moete iets weten? Welke verzekeringsmaatschappijen? Welke abonnementen opzeggen? Te naamstelling van bankrekeningen, loterijen enz.
Ik kan jullie één ding verzekeren, als je ooit hebt willen emigreren vanwege de bureaucratie en regeltjes in Nederland. Niet doen! Ik heb nu ervaren hoe georganiseerd hier alles is, hoe goed al die regeltjes en bureaucratie werkt. Zo goed als alles op “officieel” gebied wordt binnen de kortste tijd “vanzelf” geregeld.
Maar toch ook een ergernis over de regeltjes. Van de bank bijv. kreeg ik een brief met medeleven en zo en dat ze voor de archieven een kopie van de Verklaring van Erfrecht wilde hebben. Die scan je dan en e-mail je naar ze toe. Laat dat nu niet mogen. Je moet het origineel opsturen, dan maken zij een kopie, waarmerken die en sturen het origineel weer naar je terug. Of je mag zelf even bij de balie komen met het origineel! De bank waar ze adverteren dat ze voor een hypotheekadvies bij je aan huis komen, komt niet aan huis om even naar het origineel te kijken, de kopie hebben ze immers al.
Moet ik me daar druk over maken? NEE!
Maak ik me daar druk over? JA!

Naast al deze officiëliteiten (spellingcontrole zegt “nee”, maar volgens mij is het correct Nederlands) gaat ook het gewone dagelijkse leven door. Boodschappen doen!
Van Wilma mocht ik nooit mee “boodschappen doen”; mijn rol beperkte zich tot taxichauffeur/drager. “Als jij mee gaat kom ik met twee keer te veel spullen thuis”
De eerste boodschappen heeft zus Liesbeth voor me gedaan, vervolgens zijn we samen boodschappen gaan doen en nu kan ik trots melden dat ik de meeste boodschappen zelf doe. Met een lijstje! Ik wil niet het verwijt “op afstand” horen dat ik te veel ingekocht heb. Dat doe ik stiekem wel natuurlijk!
Bij het boodschappen doen wordt je ook weer vragen gesteld. Wat is er gebeurd? Hoe gaat het nu met jou? Daar begin ik niet “bang” voor te worden.

Winkels

Behalve door Liesbeth ben ik ook geweldig opgevangen en geholpen door buren Monique en Guido. Met hun drieën zijn we dan ook lekker uit eten geweest bij “ons” stamrestaurant De Bonte Hond. Heel vreemd om daar zonder Wilma te zijn, maar toch ook heel gezellig (en natuurlijk “goed”).

Verder zijn tegenwoordig de sociale media onderdeel geworden van ons dagelijkse leven. Dit blog maak ik op basis van mijn “dagboek” wat een voor mij behulpzame manier is om dingen “van mij af te schrijven”. Daarnaast de wat meer vluchtige berichtjes op Facebook en (nog vluchtiger) op Twitter. Zo had ik op Facebook mijn profielfoto gewijzigd in de foto van Wilma op het terras in Lanzarote. Die heb ik nu gewijzigd in een soort collage van foto’s van Wilma met onze gezamenlijke hobby de tuin en papa Frits met onze gezamenlijke hobby Alfa Romeo. Die profielfoto kan wel even blijven staan!

Profiel FB 20mrt2014

De tijd vliegt!

“Gevecht om de AB”

Wilma & UPC AB

Kennen jullie dat, het “gevecht” om de afstandsbediening? Ik bedoel dan niet het fysieke gevecht, maar de controle over welke tv-zender er “op” staat.

Trouwe bloglezers en anderen weten dat ik sinds kort “alleen” ben. Behalve dat het heel onwennig is dat Wilma er na 35 jaar niet meer bij is, loop je tegen een groot aantal het dingen aan die daarmee te maken hebben. Behalve de echte privé zaken, zijn dat vooral de alledaagse zaken die normaal onopgemerkt aan je voorbij gaan die nu opvallen.

Zo mis je de retorische vragen die je dagelijks tig keer aan elkaar stelt en algemene opmerkingen die geen antwoord vereisen; denk aan “Wat wil je eten?”, “Moet ik nog wat voor je meenemen?”, “Koffie?“, “Denk je aan de kliko?”, “Lamp uit!”, “Laat jij Boef even uit?”, “Hoe laat ben je thuis?”, “Vergeet de staatsloten niet!”. Dat soort vragen en opmerkingen dus.

Ik merk dat ik die nog steeds, in gedachten, stel. Soms spreek ik ze zelfs uit om me dan meteen te realiseren dat Boef, Japie en Schooier het wel horen, maar niet begrijpen en helemaal geen antwoord geven om mezelf direct daarna in gedachten toe te spreken “Doe niet zo gek!”

Waar ik wel heel nadrukkelijk mee worstel is welke TV-zender er “op” moet staan. Waar maakt een mens zich druk om!?
Na het eten begon onze TV-avond altijd om half negen. Bij Wilma en mij was het zo geregeld dat ik een soort exclusief recht had op “voetbal” en dat de rest door Wilma werd bepaald. Wilma kon niet zonder de wekelijkse TV-gids die regelmatig met de TV-programmalijst in de dagelijkse krant werd vergeleken (klopt het wel?); vaak wel een week vooruit stond al vast wanneer er naar welke zender werd gekeken. Als eerste, Wilma’s verslaving, “The Bold”, dan de diverse NCIS’en en andere politie series, DWDD, Pauw & Witteman of RTL Late Night. Zelf ben ik ’s-avonds meestal 2-3 uurtjes met werk of hobby bezig, dus dat maakte mij niet veel uit. Over het algemeen hadden wij ons allebei ingesteld op elkaars kijkpatroon en leverde dit zelden strijdige “prioriteiten” op. We konden immers altijd nog 4 verschillende programma’s tegelijk opnemen om later terug te zien en je hebt “Programma Gemist” en tegenwoordig kan je op internet zelfs “vooruit” kijken!

Maar vreemd genoeg heb ik, nu ik in m’n eentje voor de TV zit, regelmatig een oprisping om te vragen “Wat wil je zien?” maar ook “Mag …. op”? Een vreemde combinatie van het feit dat er geen “lijstje” meer is van waar er naar gekeken gaat worden en het maar nog niet kunnen wennen aan het feit dat de afstandsbediening nu naast mij ligt en niet op de bank naast mij bij Wilma. En nu word ik “slachtoffer” van het feit dat de UPC-mediabox zo af en toe “vast” loopt en ik op moet staan om hem te re-setten in plaats van dat Wilma dat doet (zoals ik haar geleerd had 😉 )

Dat “gevecht” mis ik zo!

En zo ben je alleen.

17879442-rode_roos_close_up
“Nu de eerste schrik achter me ligt.”

Op donderdag 20 februari is “mijn” Wilma plotseling overleden. Ik hoorde om 10 over 2 ‘s-middags een doffe “boem” en toen niks meer; geen “au”, geen “g*******”, totale stilte. Daar lag ze dan, onderaan de trap; ik denk dat ze op weg naar boven om zich om te kleden nog geen stap naar boven had gezet.
112 gebeld, heel goed door hen te woord gestaan en begeleid tot de “diensten” aanwezig waren, tussendoor op een andere telefoon de buurvrouw gebeld die er ook meteen was, heel snel een huis vol. Twee ambulances, twee politiewagens, één first responder wagen van de Brandweer voor de deur en de traumaheli onderweg.
Ze zeggen wel eens dat het lijkt of het eeuwen duurt voordat “ze” er zijn, maar nu was het voor mij verbazend snel!

Al heel snel was duidelijk dat Wilma niet meer te redden was; om half drie werd Wilma overleden verklaard. 55 jaar jong! Sinds voorjaar 1979 zijn wij een “stel”, bijna 35 hele fijne jaren; zomaar en “in een vloek en een zucht” ben je weer alleen.

Wilma wilde nooit op de foto; ik ben blij dat ik 2½ jaar geleden tijdens onze vakantie op Lanzarote in een opwelling deze foto met mijn mobieltje heb gemaakt. Wilma in optimale ontspanning; met een kop koffie in de zon op het terras voor ons vaste appartement.
Dit is “mijn” Wilma, zo zal ik haar altijd blijven herinneren.

En dan?
Formaliteiten!
Een val, dus “plaats delict”, dus nog meer politie erbij. Niks meer aanraken, wachten op de forensische recherche, Officier van Justitie, schouwarts enz.
Nog meer uniformen in huis, foto na foto werd gemaakt en ook nog 2 opvallend onopvallende grijze busjes voor de deur. Toen Wilma viel was ik verder als enige thuis, dus ik kreeg een heleboel vragen op me af. Niet leuk, maar uitermate deskundig, snel en door de politie vooraf goed aan mij uitgelegd.
Inmiddels waren de buren, mijn zus en de huisarts ook aanwezig; heel fijn!

Uiteindelijk werd om half 5 officieel een natuurlijke dood door hartstilstand vastgesteld; haar val was daar het gevolg van. Eindelijk kon de begrafenisondernemer worden gebeld; om half 6 werd Wilma overgebracht naar het mortuarium.

Net als veel mensen hadden Wilma en ik in de loop der jaren bij de begrafenissen en crematies die zo op je pad komen met elkaar discussies gevoerd over ons eigen “afscheid”; wij waren het over veel dingen eens en over even zovele oneens. Maar de algemene lijn voor ons zelf was wel altijd “klein, simpel, geen gedoe, niet te veel volk”.
In kleine kring hebben we op 26 februari van Wilma afscheid genomen.

En zo ben ik nu dus alleen.
Maar wel alleen in de wetenschap dat Wilma wil dat ik de draad weer snel op pak, dat ik lieve familie, vrienden en buren heb die mij kunnen steunen en dat ik een (nieuwe) baan heb waar ik mijn energie in kan steken die mij de gedachten kan doen verzetten.
En niet te vergeten een weliswaar groot huis, maar niet leeg; boxer Boef en de beide katten Japie en Schooier zijn er voor het gezelschap, om tegen aan te praten en om voor te zorgen. Er zal best wel wat geïmproviseerd moeten worden maar “het zal wel goedkomen”. Wilma kijkt immers vanuit haar ereloge toe en zal mij in mijn geest regelmatig toespreken en vermanen; “Kom op, schouders eronder, doorgaan, dran!”

%d bloggers liken dit: